بررسي مفهوم «درد» در رباعيات خواجه ابوالوفا خوارزمي

درد واژه اي آشنا براي آدمي بوده و جزء جدا نشدني سالك براي رسيدن به حقيقت و كمال ميباشد. از اين رو دردي مطلوب است و عاشقان راستين همچون گنجي گرانبها در جستجوي آن هستند. اين درد جسماني نبوده و مايهي نشاط رهرو حق در آغاز سير و سلوك است و او را از خواب غفلت بيدار كرده و سبب پالودگي روح او ميگردد. اين درد معنوي و غيرجسماني در روح و جان خواجه ابوالوفا خوارزمي نيز متجلي گرديده و در رباعيات وي متبلور شده است؛ به گونهاي كه يكي از مهمترين و قويترين بنمايههاي اشعارش ميباشد كه با پختگي او توأم گشته است. در اين پژوهش كه به » درد « شيوهي توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانهاي انجام گرفته، پس از نگاهي مختصر به مقوله درد و بيان زندگي، - احوال و افكار خواجه ابوالوفا، براي دستيابي به مفهوم درد در شعر وي، رباعياتش مورد واكاوي قرار گرفت. درد عشق، درد طلب، درد غفلت و درد هجران از مهمترين مفاهيمي است كه در رباعياتش مشهود ميباشد.