گفتمان مردمسالاري سكولار در مصر جديد پس از ژانويه‌ي 2011

كشور مصر با قدمتي ديرين،از گذشته تاكنون هماره خيزشگاه جنبش‌هاي سياسي با ايدئولوژي‌هاي مختلف بوده است.لذاست كه تحولات آن در سير نظام سياسي كشورهاي عربي نقش بسزايي داشته است.در همين راستا و به دنباله‌ي تحولات سال 2011 در اين كشور،شاهد نوعي تغيير گفتماني بوده‌ايم كه طرف‌هاي درگير در نزاع گفتماني،با تشكيل زنجيره‌اي هم‌ارز از دال‌هاي شناور در حوزه‌ي گفتماني رقيب و معنابخشي به آن‌ها ،سعي در هژمون سازي خود داشته‌اند..مي توان گفت چهار گفتمان :اسلام گراي دموكرات در قالب اخوان المسلمين جديد ؛ اسلام گراي اقتدار گرا با نمايندگي جريان سلفي گرا ، سكولار اقتدار گرا كه درارتش مصر پايگاه دارد و مردمسالاري سكولار كه در بين روشنفكران و طبقه متوسط جديد نفوذ دارد طيف بندي اين گفتمانها راتشكيل مي دهد.سقوط دولت مرسي به منزله نماينده گفتمان اسلامگراي دموكرات به سلطه گفتمان مردمسالاري سكولار منجر نشد بلكه عملا به سيطره گفتمان سكولار اقتدار گرا انجاميد. از اين جهت فهم گفتمان هاي معارضِ جريان اسلامگرا براي فهم چرايي ناكامي گفتمان مردمسالار ديني اهميت پيدا ميكند .بدين ترتيب،سؤال اينجاست كه مولفه هاي گفتمان مردمسالاري سكولار در مصر چيست و چگونه صورت‌بندي مي‌ گردد؟ يافته هاي مقاله كه با روش و نظريه تحليل گفتمان تدوين شده نشان مي دهد كه گفتمان مردمسالاري سكولار با دال مركزي ليبرال دموكراسي،كوشيدند تا دال‌هايي چون آزادي، توسعه، جمهوريت،عدالت اجتماعي،قانونمندي،امنيت،مساوات و ملي‌گرايي عربي را با مفهوم ليبرال دموكراسي معنابخشي نموده و رقباي خود را به حاشيه برانند. اگرچه ضديت گفتمان مردمسالاري سكولار با گفتمان مردمسالاري ديني به تضعيف دولت مرسي انجاميد اما سيطره گفتمان سكولارِ اقتدارگرا، با كودتاي سيسي به تضعيف گفتمان مردمسالاري سكولار نيز منجرشد.