رويكرد تكاملي به دموكراسي/ مردم سالاري

چارچوب نظريه تكامل زيستي به مثابه رويكرد و روشي طبيعت گرايانه در بسياري از حوزه هاي علمي و فلسفي به كار گرفته مي شود. مطالعه گرايشات زيستي معرفت و اخلاق از منظر تكاملي، مبنايي براي تبيين مقولات و شهودهاي عقل عرفي و اخلاقي و سوگيري هاي ايندو و نيز پيامدهايي براي صدق و صحت شهودها فراهم مي كند. توجيه معرفتي و اخلاقي مردم سالاري به لحاظ انسجام دروني متكي بر توجيه و به لحاظ انسجام بيروني متكي بر تبيين است. مشاركت مردم در سياست/دولت در قالب اراده عمومي در عرصه عمومي تجلي مي يابد. عرصه عمومي نه تنها عرصه مشاركت در تصميم گيريي هاي سياسي است، بلكه عرصه تعيين حقايق و امور كلي و عقلاني در زندگي سياسي است. در اين مقاله با اتكا به رويكرد تكاملي و با استفاده از معادله پرايس سعي در توجيه بيروني/تبيين مردم سالاري چه به مثابهپ ي روش و چه به مثابه فلسفه حكومت خواهيم داشت و در اين سياق شكاف بين روش و فلسفه حكومت را قابل ترميم ميپ دانيم و ادعا مي كنيم مراجعه به شهودهاي عقل عرفي و اخلاقي مردم در عرصه عمومي مبناي موثقي براي دسترسي به نظر صادق و تصميم درست در اداره حكومت است و تفسير جديدي براي حديث لا تجتمع امتي علي الضلاله(الخطاء) فراهم خواهد شد.