بررسي عوامل موثر بر توسعه وانتقال فناوري انرژي هاي تجديدپذير در ايران و انتخاب مناسب ترين روش انتقال فناوري با استفاده از فرآيند تحليل سلسله مراتبي

امروزه بر اهميت انرژي هاي تجديدپذير به عنوان يك منبع پاك و قابل اطمينان انرژي تاكيد فراواني مي شود. با توجه به مشكلات متعدد زيست محيطي در سطح جهان و همچنين نياز به منابع جديد انرژي، گسترش انرژي هاي تجديدپذير اجتناب ناپذير است.لذا هدف از اين پژوهش شناسايي عوامل موثر بر انتقال فناوري انرژي هاي تجديدپذير و رتبه بندي روش هاي انتقال فناوري در اين حوزه با استفاده از اين عوامل است. در ابتدا عوامل موثر بر انتقال و اشاعه فناوري انرژي هاي تجديدپذير از منابع مختلف استخراج شده و روش هاي انتقال فناوري مورد بررسي قرار گرفته است.به منظور رتبه بندي روش هاي مختلف انتقال فناوري، معيارها و زير معيار آنها مشخص و با استعانت از نظر خبرگان حوزه انرژي هاي تجديدپذير ميزان اهميت هرمعيار تعيين گرديد.براي تعيين مناسب ترين روش انتقال فناوري از روش فرآيند تحليل سلسله مراتبي و نرم افزار اكسپرت چويس بهره گرفته شده است.نتايج پژوهش نشان مي دهد كه در شرايط عدم اطمينان و فراهم نبودن ثبات سياسي و اقتصادي كه از معيار هاي مهم انتقال فناوري به شمار مي روند،روش مهندسي معكوس مناسبترين روش انتقال فناوري در حوزه انرژي هاي تجديدپذير مي باشد.