مقايسه ميزان اختلال‌هاي رفتاري در دانش‌آموزان ناشنوا، نابينا و عادي از ديدگاه مادران

پژوهش پژوهش حاضر به منظور مقايسه ميزان اختلال‌هاي رفتاري در دانش‌آموزان ناشنوا، نابينا و عادي در استان همدان انجام شد. در اين پژوهش علّي مقايسه‌اي 150 نفر از مادران دانش‌آموز 6 تا 11 ساله شركت كرده بودند. آنها به سه گروه 50 نفري تقسيم شدند، به‌نحوي كه گروه اول و دوم به ترتيب از مادران دانش‌آموز ناشنوا و نابينا بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده بودند؛ در حالي كه گروه سوم مادران دانش‌آموزان عادي بودند و به روش تصادفي انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در اين پژوهش پرسشنامه مشكلات رفتاري راتر بود. اطلاعات جمع‌آوري شده با استفاده از تحليل واريانس يك‌راهه تحليل شد. نتايج نشان داد كه ميزان اختلال‌هاي رفتاري در دانش‌آموزان ناشنوا عادي به‌طور معناداري بيشتر از دو گروه ديگر بود. همچنين ميزان اختلال‌هاي رفتاري در دانش‌آموزان نابينا به‌طور معناداري بيشتر از دانش‌آموزان عادي بود. ميزان اختلال‌هاي رفتاري در دانش‌آموزان ناشنوا و نابينا بيشتر از دانش‌آموزان عادي بود. بنابراين، استفاده از برنامه‌هاي آموزشي نقش بسيار مهمي در كاهش مشكلات رفتاري آنها دارد.