مقايسه بلوغ عاطفي در دانش آموزان با كم توان ذهني ورزشكار و غير ورزشكار

زمينه و هدف: با توجه به اهميت ورزش به عنوان عاملي موثر در بالا بردن عملكرد و سازگاري اجتماعي افراد كم توان ذهني كه به علت وقفه يا كمبود رشد ذهني قادر به سازگاري اجتماعي و تطبيق با محيط نمي باشند ، مطالعه حاضر با هدف بررسي مقايسه اي بلوغ عاطفي دانش آموزان كم توان ذهني آموزش پذير ورزشكار و غير ورزشكار انجام شد. روش بررسي: جامعه آماري اين پژوهش تمامي دانش آموزان كم توان ذهني پسر ورزشكار و غير ورزشكار دوره ي دوم مقطع متوسطه شهر اصفهان بودند كه از اين جامعه با روش نمونه گيري تصادفي 30 نفر از دانش آموزان ورزشكار و 30 نفر هم از دانش آموزان غير ورزشكار كه با آن ها همتا شده بودند ، انتخاب شدند. سپس تمامي دانش اموزان با مقياس بلوغ عاطفي سينگ و بهارگاوا(1990)مورد ازمون قرار گرفتند. براي تحليل داده از روش هاي آمار توصيفي و استنباطي (مانكوا) استفاده شد. نتايج نشان مي دهد بلوغ عاطفي و خرده مقياس هاي آن(عدم ثبات عاطفي، بازگشت عاطفي، ناسازگاري اجتماعي، فروپاشي شخصيت و فقدان استقلال) به صورت معناداري در گروه ورزشكار بهتر از گروه غير ورزشكار مي باشد. نتيجه گيري: نتيجه اين پژوهش حاكي از اين است كه ورزش مي تواند در تقويت بلوغ عاطفي باثبات تر دانش آموزان موثر باشد .