تأثير ظرفيت و مكان منابع توليد پراكنده بر روي شاخص‌هاي قابليت اطمينان با در نظر گرفتن نوع فاز

استفاده از مولدهاي توليد پراكنده (DG) در سيستم توزيع، منافعي را براي شركت‌هاي توليدكننده و مصرف‌كنندگان برق به همراه دارد. كاهش تلفات خطوط، بهبود پروفيل ولتاژ كاهش انتشار گازهاي آلاينده، آزادسازي ظرفيت سيستم‌هاي توزيع و انتقال، به تعويق افتادن سرمايه‌گذاري براي توسعه شبكه و افزايش قابليت اطمينان شبكه از نتايج مثبت به كارگيري DG براي توليدكنندگان و مصرف‌كنندگان انرژي در شبكه است. يكي از مهم‌ترين انگيزه‌هاي استفاده از منابع توليد پراكنده در شبكه‌هاي توزيع بهبود قابليت اطمينان شبكه مي‌باشد. اما مسئله مهم، تعيين مكان و ظرفيت بهينه منابع توليد پراكنده جهت حصول بهترين شاخص‌هاي قابليت اطمينان مي‌باشد. به علت كوچك بودن ظرفيت DG مورد استفاده و مستقل شدن فازهاي سيستم بعد از ترانس انتهايي، نوع فازي كه DG روي آن قرار مي‌گيرد حائز اهميت مي‌باشد. در اين مقاله با استفاده از الگوريتم ژنتيك و شبيه‌سازي مونت‌كارلو ظرفيت و مكان بهينه منابع توليد پراكنده روي فازهاي متفاوت با استفاده از نرم‌افزار MATLAB تعيين شده است. نتايج حاصل از شبيه‌سازي نشان‌دهنده افزايش چشمگير در قابليت اطمينان شبكه مي‌باشند