القاء كالوس در گياه دارويي در خطر انقراض تشنه داري ( Scrophularia striata )

تشنه داري يا گل ميموني سازويي (Scrophularia striata) بومي ايران و رويشگاه اصلي آن استان ايلام مي باشد كه بصورت بي رويهاي مورد برداشت قرار مي گيرد و گاهي برداشت با كنده شدن ريشه از خاك همراه است. بطوري كه اين گونه گياهي در فهرست گياهان در خطر انقراض ايران قرار گرفته است. جهت ريزازديادي و برطرف كردن خطر انقراض آن آزمايشي در آزمايشگاه بيوتكنولوژي دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي ساري درمهر ماه سال 1391 انجام گرفت. دراين مطالعه تاثير 2 نوع هورمون [6 بنزيل آمينو پورين(BAP) و 2و 4- دي كلروفنوكسي استيك اسيد(D-4،2)] در محيط كشت MS روي كالوس دهي آن مورد بررسي قرارگرفت. ريزنمونه ها ازساقه گياه تهيه شد و هورمون هاي مورد استفاده ، هركدام در 3 سطح و بصورت يك آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با 3 تكرار بررسي گرديد. نتايج نشان داد كه تركيب هورموني BAP به ميزان 1/5 ميلي گرم در لينر و D-4،2 به ميزان 1/5 ميلي گرم در ليتر به عنوان بهترين تيمار كالوس دهي (52/22 درصد) معرفي شدند. وزن تر كالوس اندازه گيري شد و تركيب هورموني BAP به ميزان 3/5 ميلي گرم در ليتر و D-4،2 به ميزان 1/5 ميلي گرم در ليتر بهترين تيمارها بر افزايش وزن تر كالوس (1/09 گرم) بودند.