ﻧﻘﺶ اﮐﻮﻟﻮژي در ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺟﻬﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ اﺛﺮات ﻣﻨﻔﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮات اﻗﻠﯿﻤﯽ در ﺟﻬﺖ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﺼﺮف اﻧﺮژي

ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ آﻓﺖ ﻣﻌﻤﺎري، ﻋﺪم آﮔﺎﻫﯽ وﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ارزﺷﯽ آن اﺳﺖ. ﻋﺪم اﮔﺎﻫﯽ ازﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺻﺤﯿﺢ ﺑﻌﻀﯽ ﺗﻌﺎرﯾﻒ، ﻋﺪم اﺳﺘﻔﺎده درﺳﺖ از آﻧﻬﺎ را ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد. ﭘﺎﯾﺪاري و ﻣﻌﻤﺎري ﭘﺎﯾﺪارﻧﯿﺰ ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﻣﻮارد اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻟﯿﻞ ارﺗﺒﺎط ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻓﺮﻫﻨﮓ وﻣﻌﻤﺎري اﯾﺮان ﺑﺎ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژي و دﻧﯿﺎي ﻏﺮب، آن ﻫﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺑﺘﺪاﯾﯽ و ﻧﺎﻗﺺ، ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻋﻠﯽرﻏﻢ وﺟﻮد رده ﭘﺎي آﺷﮑﺎراﺻﻮل ﭘﺎﯾﺪار و ﭘﺎﯾﺪاري در اﯾﻦ ﻣﺮزوﺑﻮم، ﺑﺎ ورود و ﻗﺒﻮل ﺗﻌﺎرﯾﻒ ﺳﻄﺤﯽ، ﻣﻘﻄﻌﯽ و ﻏﯿﺮ ﺑﻮﻣﯽ در ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﻋﻠﻤﯽ و ﻣﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﭘﺎﯾﺪاري اﮐﻮﻟﻮژﯾﮑﺎل)ECOLOGICAL SUSTAIABILITY( ﺳﻬﻞ اﻧﮕﺎري ﺷﻮد. در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺳﻌﯽ ﺷﺪه ﺑﺎ ﭘﺮداﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ و اﺻﻮل ﭘﺎﯾﺪاري و اﺻﻮل ﻃﺮاﺣﯽ اﮐﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ از ﻧﮕﺎه ﺑﯿﻦاﻟﻤﻠﻠﯽ در ﮐﻨﺎر اﺷﺎره ﺑﻪ اﺻﻮل ﭘﺎﯾﺪار ﻣﻌﻤﺎري اﯾﺮان، ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻫﻤﺘﺮازي و ﺟﻬﺖ ﯾﺎﺑﯽ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻓﯽﻣﺎﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت دﺳﺖ ﯾﺎﺑﯿﻢ و اﯾﻦ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺪوﯾﻦ ﺟﺪوﻟﯽ ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺎت آن ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت، ﻣﺤﻘﻖ ﺷﺪﻧﯽ ﻧﺒﻮد. ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ، ﺑﺎ ﺑﺎور اﺻﻮل ﭘﺎﯾﺪار ﻣﻌﻤﺎري اﯾﺮان و اﻧﻄﺒﺎق ﻫﻮﺷﻤﻨﺪاﻧﻪ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻧﻮﯾﻦ ﭘﺎﯾﺪاري اﮐﻮﻟﻮژﯾﮑﺎل ﺑﺮ آﻧﻬﺎ، ﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ و دﺳﺖ ﯾﺎﺑﯽ ﺑﻪ اﻟﮕﻮﻫﺎي ﮐﺎرﺑﺮدي و ﭘﺎﯾﺪار اﻣﯿﺪوار ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺗﺎ زﻣﺎن از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ را ﺟﺒﺮان ﻧﻤﻮده و ﭘﺎ در ﻋﺮﺻﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻮﻣﯽ ﺗﺎزهاي ﮔﺬارﯾﻢ. ﺷﺎﯾﺪ زﻣﺎن آن رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ و ردﯾﺎﺑﯽ ﺳﺎﻣﺎﻧﻪﻫﺎي ﺑﻮم ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ، ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ در اﯾﺮان ﻧﯿﺰﻣﻌﻤﺎري را ﻫﻤﭽﻮن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ و ﺑﻮم آﺷﺘﯽ دﻫﯿﻢ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻘﯿﺪه درﯾﺪا: ﭘﺎﯾﺪاري آﺧﺮﯾﻦ ﭼﺎره ﻗﻄﻌﯽ ﺗﺎرﯾﺦ اﺳﺖ