بررسي وضعيت انرژي سوخت زيستي ميكروجلبك و پتانسيل توليد بيوديزل در ايران

سوخت زيستي ميكروجلبك‌ها يكي از اميدواركننده‌ترين منابع انرژي تجديدپذير است، به دليل معايب سوخت‌هاي فسيلي، منابع انرژي تجديدپذير به‌خصوص در ايران براي توسعه انرژي پايدار و حفاظت از محيط‌زيست اهميت دارد. ميكروجلبك از مدت‌ها قبل به‌عنوان منبعي با پتانسيل بالا، به منظور توليد بيوديزل به‌دليل داشتن محتواي روغن بالا و توليد زيست توده با سرعت زياد شناخته شده است. جلبك يكي از منابع اميدبخش غيرخوراكي سوخت‌هاي زيستي است كه داراي ميزان توليد‌مثل زياد مي باشد و مي‌توانند سطوح بسيار بالايي از چربي‌ها را جمع‌آوري كنند تا به‌راحتي به بيوديزل تبديل شوند. بيوديزل توليد شده از ميكروجلبك‌ها محدود نيست و داراي 100-50 برابر بيشتر از توليد بيوديزل از محصولات است. اين سطح توليد بالا مي‌تواند ما را به پايداري با بازده سرمايه‌گذاري بالا برساند. با توجه به شرايط محيطي در ايران و محدوديت توليد ساير محصولات زيست توده در مقياس بزرگ، توليد سوخت زيستي از ميكروجلبك‌ها يكي از بهترين راه حل‌ها براي كشور است. در اين بررسي وضعيت انرژي زيستي و پتانسيل بيوديزل در ايران، مزاياي استفاده از توليد بيوديزل از ميكروجلبك‌ها و روش توليد آن را نشان مي‌دهد.