نقش فضاهاي فرهنگي در ارتقاي تعاملات اجتماعي كودكان با تأكيد بر حس تعلق به مكان

دوران كودكي يكي از دوره‌هاي سني مهم است و بسياري از ويژگي‌هاي رفتاري تحت تأثير تجربيات سال‌هاي اول زندگي است. در اين دوران محيط در عمل و يادگيري طي عمل نقشي محوري دارد. چرا كه كودكان در جريان حضور در فضاي عمومي و همراهي با همسالان خود بسياري از مقتضيات زندگي مانند رفتارهاي اجتماعي را مي‌آموزند. بنابراين ضرورت ايجاد محيط‌هاي مخصوص آنان امري بديهي تلقي مي‌گردد. هدف از مقاله حاضر، ايجاد احساس تعلق به مكان در كودكان و در نتيجه ارتقاي تعاملات اجتماعي آن‌هامي‌باشد. روش تحقيق اين پژوهش بنا به ماهيت، موضوع و اهدافي كه براي آن در نظر گرفته شده است، از نوع توصيفي- تحليلي و كيفي مي‌باشد.با توجه به بررسي‌هاي بعمل آمده، مشاهده مي‌شود وجود عوامل كالبدي و فعاليتي مناسب به عنوان عوامل اصلي پشتيباني كننده حضور و ماندگاري كودكان در فضا و در نهايت امكان برخوردهاي رودرو افزايش يافته و تعاملات اجتماعي شكل مي‌گيرد.