كاركردهاي اجتماعي معماري

طرح مسئله: مرور تاريخ معماري نشان مي دهد در دوره اي معماران مي‌خواستند نشان دهند كه فضاهاي ساخته شده داراي آثار اجتماعي‌اند. در اين رويكرد شهرسازان و معماران تصور مي‌كردند كه مي توان از طريق نحوه چيدمان فضايي، احساس مثبت متقابل و نوع دوستي را در جامعه ايجاد كرد. اما پس از نقدهاي دهه هاي 1960 و 1970 مبني بر اينكه اين رويكرد تقليل گرايانه و نوعي جبرگرايي معمارانه است، اين ايده كنار گذاشته شد. بنابراين مسئله اين مقاله تقابل بين اين دو ديگاه مبني بر وجود با عدم وجود كاركرد اجتماعي براي معماري است كه هر دو ايده مورد نقد قرار مي گيرد؛ يعني اين ايده كه معماري اثرات اجتماعي مشخصي دارد و اين ايده كه معماري هيچ تاثير اجتماعي ندارد. هدف مقاله: ارائه مدلي جهت درك كاركردهاي اجتماعي معماري است. بنابراين سوأل تحقيق اينگونه بيان ميشود كه چگونه مي‌توان با استفاده از مفهوم سرمايه اجتماعي يعني شبكه اي از روابط مبتني بر اعتماد و همكاري بين افراد در معماري، براي معماري كاركد اجتماعي قائل شد؟ روش تحقيق: روش انجام اين مهم روش اسنادي و تحليلي- نظري است كه به صورت مطالعه اي بين رشته اي انجام شده است. نتيجه مطالعه: اين بررسي نشان مي دهد اگر معماري را به عنوان يك ديسپوزيتف درنظر بگيريم يعني آن را مجموعه اي از عوامل مرتبط به فضاي ساختمان مانند هنجارها، قوانين، كاربريها، عملكرد و غيره فرض كنيم و نه اينكه صرفا معماري را به عنوان يك ابژه يا فضاي ساخته شده ببينيم، مي تواند ما را در ايجاد روابط مبتني بر اعتماد متقابل با استفاده از معماري كمك كند. در اين حالت است كه مي توان گفت معماري مي تواند سرمايه اجتماعي جامعه را افزايش دهد.