بررسي اثر عناصر بصري نقاشي ديواري بر زيست پذيري شهر براي كودكان

طراحي فضاهاي شهري به عنوان مكان وسيع و متنوعي از كار، زندگي و آمد و شد شهروندان از ديرباز مورد توجه بوده است و در اين رابطه ديوارنگاري به عنوان هنري شهري و مردمي جلوه گر شده است. عناصر بصري مورد استفاده در طراحي فضاي شهري و به ويژه در گرافيك محيطي، اثرات شايان توجهي بر مخاطب شهر مي گذارد. در ميان ابزارهاي گرافيك محيطي، نقاشي ديواري به سبب كاركردها و سبك هاي متنوعش واجد ظرفيت هايي فراوان براي بررسي وارزيابي ست. در ميان مخاطبان نقاشي هاي ديواري، مطالعه ديوارنگاريها و تاثير اجتماعي آنها بر كودكان و چگونگي اجراء آنها مي تواند راهكارهاي مناسب سازنده اي را براي بهتر شدن شهر و آنچه در منظر متخصصين، زيست پذيري قلمداد مي شود، فراهم آورد. عناصر بصري بكار گرفته شده در نقاشي ديواري از نظر ايجاد تاثيرات قوي بصري و آفرينش زيبائي و هماهنگي فرم و ريتم نقش ارزشمندي در زيبا سازي محيط شهري دارد. از آنجا كه هر تجربه اي كه كودك كسب مي كند ديد وي را وسيع ساخته و رشد مغزي اش را مي پرورد، قاعدتا بايد وسعت ديد كودكي كه تجارب زيادي در راه هاي مختلف كسب كرده، كامل تر و غني تر از وسعت ديد كودكي باشد كه در محيطي بي تحرك و ايستا زندگي مي كند. بررسي ها نشان مي دهد يكي از راهبردهاي اصلي در زيست پذيرسازي شهر براي كودك، احراز وجوهي از گرافيك محيطي و به ويژه نقاشي شهري ست كه در اين پژوهش مورد هدف قرار گرفته است. ارزيابي زيست پذيري ناشي از سبك و عتاصر بصري نقاشي شهري نشان مي دهد، ممكن است بين دو كودك كه در محيطي سرشار از انگيزه و تجربه زندگي مي كنند تفاوت هايي از نظر فهم و درك موضوع هاي مختلف وجود داشته باشد كه باعث شود اين دو كودك داراي حساسيت هاي گوناگون شوند. در حقيقت شناخت موضوعات نوين از محل آموزه هاي بصري توسط كودك بايد به طريقي باشد كه هر موضوع با تجربه تازه تكميل كننده موضوع يا تجربه قبلي باشد.