تبيين و تطبيق مولفه‌هاي ارتقاء كيفيت فضاي اجتماعي و بازآفريني آن در بافت تاريخي شيراز (مورد پژوهشي : بهره‌گيري از آرايه‌هاي مكتب زنديه در ميعادگاه هنر

Explaining and adapting the components of improving the quality of social space and its recreation in the historical context of Shiraz (Case study: Using the arrays of Zandieh school in Art Hall)

چكيده امروزه ارزش و اهميت بافت‌هاي تاريخي بر جاي مانده از گذشته بر كسي پوشيده نيست و اجماع جهاني بر ضرورت حفاظت آثاري از اين دست تاكيد فراوان دارد. در اين راستا، كشور ما نيز بنا به دارا بودن ثروت‌هاي ارزشمند فرهنگي ـ تاريخي، چنين نگاهي را هرچند در مقام نظر دارا مي‌باشد. از اين رو ارتقاء كيفيت فضاي اجتماعي در بافت‌هاي تاريخي حساسيت بيشتري را طلبيده و مستلزم اقدامات جدي‌تري از سوي نهادهاي مسئول مي‌باشد. همچنين ذكر اين نكته خالي از لطف نيست كه ارتقاء كيفيت ديد و منظر شهري در چارچوب مولفه‌هاي ديداري و زيباشناختي مي‌تواند در كنار ارتقاء ديگر مولفه‌هاي كيفيت محيط همچون مولفه‌هاي عملكردي، فعاليتي، معنايي و زيست‌محيطي زمينه‌هاي پايداري اجتماعي را بافت‌ تاريخي شهري چون شيراز فراهم آورد. اين در حالي است كه ميعادگاه هنر مي‌تواند به عنوان مكاني براي حفظ ارزش‌ها و گنجينه‌هاي فرهنگي و هنري در ارائه تاريخ، فرهنگ و معماري شيراز، جايگاه ويژه خويش را تثبيت نمايد. لذا محقق در تحقيق پيش رو كه از نوع كاربردي بوده و به روش تركيبي (كمي ـ كيفي) انجام گرفته، با استفاده از تجزيه و تحليل اطلاعات و كشف متغيرهاي كمي به اثبات فرضيه‌ها مبادرت ورزيده است. نتايج حاصل، حاكي از آن است كه رابطه معنادار و قوي ميان دو متغير ميعادگاه هنر و ارتقاء كيفيت فضاي اجتماعي جهت رسيدگي و رفع نيازهاي بافت تاريخي وجود داشته و معماري مي‌تواند همسو با به سرانجام رساندن اين مهم، با استناد به آرايه‌هاي مستند در مكتب زنديه در حفظ هويت، فرهنگ و هنر و به دنبال آن حس تعلق خاطر افراد و ارتقاء روابط اجتماعي و پويايي در بافت‌هاي تاريخي شهر شيراز نقشي موثر را ايفا نمايد.