بررسي معيارهاي طراحي معماري بيوفيليك در جهت ارتقاء تعامل انسان و طبيعت

Investigating the design criteria of biophilic architecture in order to promote human-nature interaction

معماري بيوفيليك يا تركيب طبعيت با معماري يكي از انواع سبك هاي معماري و طراحي داخلي است كه با توجه به ذات روحي و جسمي انسان ها كه نيازمند ارتباط با طبيعت است طرفداران زيادي را به سمت خود جذب كرده است و معماري يكي از مهم ترين عواملي است كه مي تواند تاثير بسزايي درخلق و قوي انسان داشته باشد. انسان نياز به فضايي دارد كه از محيط اطراف خود الهام و روح بگيرند، و در آن احساس راحتي و قوت قلب كنند. آنها نياز به فضايي دارند كه بيشتر راحتي آنها را و تعامل انسان و طبيعت را در محيط دلخواه خود فراهم كند. در واقع هدف اصلي پژوهش محيطي دنج، مفرح و آرامبخش و برقراركردن ارتباط انسان و طبيعت به كمك معماري بيوفيليك است و اين ارتباط باعث سلامتي و شادابي مي شود و مي تواند عملكرد جسمي را نيز بهبود بخشيد. در اين پژوهش روش مورد استفاده شده توصيفي _ تحليلي مي باشد كه سعي شده است با استفاده از معيارهايي چون ويژگي هاي محيطي و ارتباط آن با طبيعت، شكل ها و فرم هاي طبيعي، نقش نور و ... راهي براي به وجود آوردن تعامل انسان و طبيعت درتمام فضاها مورد بررسي قرار گرفته است و در نتيجه معماري بيوفيليك يكي از راه حل هايي مي باشد كه مي تواند تعامل انسان و طبيعت را به وجود آورد. پس انسان بايد طبيعت را درك كند و با حساسيت در طبيعت شروع به كشف كردن كند و به طور همزمان از آسيب رساندن به طبيعت خودداري كند.