پيوستارهاي تنگي و گشودگي فضاي شهري: از ناامني تا لذت

رويكرد اجتماعي- مكاني به فضاي شهري در چند دهه‌ اخير، اهميت و جايگاهي ويژه يافته و بدين ترتيب بُعد انساني شهر در مركز توجه توليد فضا و تأثيرپذيري از آن قرار گرفته است. مبتني ب ر دستاوردهاي نشانه- معناشناسي مكتب پاريس و با اتكا به پژوهش‌هاي شهري عيني و تجربي كه توسط طراحان شهري واجد رويكرد اجتماعي- مكاني به فضاي شهري صورت گرفته است، راهي به سوي تحليل گفتمان عاطفي فضاي شهري گشوده شده است. پرسش اينجاست كه چگونه فضاي شهري به منبع توليد جريان‌هاي عاطفي تبديل مي‌گردد؟ به عبارت ديگر چگونه مي‌توان اين جريان‌ها را شناسايي و تحليل نمود؟ فرضيه پژوهش اين است كه در فضاي شهري مي‌توان به طور كلي سه پيوستار عاطفي- معنايي شامل پيوستارهاي حفاظت- ناامني، آسايش- ناراحتي و لذت- انزجار را در سوژه شهري شناسايي نمود كه برآيند اين پيوستارها در احساس ناخوشايندي و تنگي فضاي شهري يا حسي از گشودگي و خوشايندي فضا نقش دارند.