ارزيابي كاربرد مديريت بحران در بافت فرسوده ي شهري در بروز زلزله به روش تحليل سلسله مراتبي AHP

زلزله به عنوان مخربترين حوادث و سوانح هرچند قابليت پيش بيني نيافته ولي قطعيت وقوع آن در بسياري از نقاط جهان انكارناپذيري است . كشور ما در كمربند زلزله قرار گرفته ضايعات ناشي از اين بحران كه مرگ و مير ويراني اجتماعي و ... مي باشد نياز به رفتاري سازمان يافته است كه فقط در صورت مديريت صحيح اين بحران، كارآ و اثر بخش خواهد بود. از سويي، موضوع فرسودگي بافت‌هاي قديم شهري و بلاياي طبيعي، خاص ايران نيست و هر كشوري كه درراه توسعه گام برداشته، كم‌وبيش چنين مشكلاتي را تجربه كرده است. توجه به بهسازي و نوسازي بافت‌هاي شهري يكي از مسائل اساسي شهرهاي امروز مي‌باشد كه تلاش مديران شهري، شهرسازان و برنامه‌ريزان را جهت كاهش صدمات ناشي از بلاياي طبيعي و سوانح مورد توجه قرار داده است. لذا در پژوهش حاضر در پي ارزيابي كاربرد مديريت بحران در بافت فرسوده ي شهري در بروز زلزله به روش تحليل سلسله مراتبي AHP هستيم. بدين منظور، پس از شناسايي و تدوين مراحل اصلي مديريت بحران و محورهاي اصلي بهسازي بافت فرسوده شهري، با استفاده از پرسشنامه ي محقق ساخته به اولويت بندي آنها پرداخته و مشاهده شد كه اقدامات پيشگيرانه و بهسازي در مرحله ي پيش از وقوع بحرانِ زلزله در اولويت اول قرار دارد و اقدامات فوريِ برنامه ريزي شده در حين وقوع بحرا در رتبه دوم و بازسازي و مديريت بحران پس از وقوع زلزله در رتبه ي سوم قرار دارند. نتايج نشان دادند كه با استفاده از اصول مديريت بحران، لازم است به پيشگيري از بحران و مقاوم سازي بافت فرسوده و تعبيه ي نيازهاي اساسي كنترل بحران پيش از وقوع آن پرداخته شود.