مطالعه تطبيقي غم و شادي در اديان بزرگ الهي

اديان بزرگ در طول تاريخ براي ادامه حيات اجتماعي خويش انسان هاي بر گزيده اي را به جامعه معرفي كرده اند.اين شخصيت ها تاريخ ساز شده و تاريخ هم آنان را بزرگ داشته است. اگر پيامبران صفات و ويژگي هاي اخلاقي خاص خود را نداشتند ، دين آنان هرگز جهاني نمي شد. دو ويژگي بزرگ آنان رعايت حقوق فردي و اجتماعي و شاد زيستن بود. توصيف اديان و انبيا از شادي ، متفاوت و سرزميني است . در نگاه اديان توحيدي دين را دوستي و محبت توصيف كرده و عشق را نهايت آن ديده اند . از مجموعه اديان توحيدي يهود ديني تاسيسي و اسلام ديني امضايي رويكردي احكامي دارند و در مقابل مسيحيت ديني ملكوتي و مسرت بخش توصيف مي شوند. تحت تاثير اديان ابراهيمي ، مكاتب موجود آسيايي چون هندو، بودا و برهمن از جمله مكاتب شاد تلقي مي شوند .واقعيت امر آن است كه اديان احكامي كه مباني مكاتب شرقي هستند نمي تواند از هم دور باشند . دليل اين اختلاف مناظر چيست .آيا آنچه امروزه پيروان اين اديان با آن مواجهند هماني است كه انبيا آورده اند.تفاوت قرايت هاي مختلف پيروان اديان نشانه بارز اين اختلاف افراطي و تفريطي در رفتار پيروان است. ربطي به پيام آور آن نداشته ، نقش احبار و رهبانان و دين فروشان در نگاه دوزخي به پيروان اديان محصول انديشه فردي سردمداران اين آيين ها است.در بحث رفتار شناسي اديان چرابعضي را شاد و بعضي را دين عزا خوانده اند ، در حالي كه ريشه و مباني همگان واحد پرستي است . آنچه اينان را از يك ديگر ممتاز مي كند انبيا نبوده بلكه عالم نمايان و دغل بازاني است كه اديان بزرگ را در عمل از انديشه ناب اوليا تهي كرده اند.در اين پژوهش، به روش اسنادي و كتابخانه اي، به شيوه تحليلي ، به مطالعه اديان اسلامي چون حنيف ابراهيم و يهود و مسيحيت و اسلام پرداخته و نتايج نشان مي دهد كه اصالت در اديان با شادي است. خاتم انبيا براي مسلمين زندگي توام با سرور و شادي مي خواهند ، فرهنگ ديني سرشار از سرور و خوشبختي و مراسم عبادي همواره با لذت توام بوده است .