تاثير حكمروايي شهري بر تاب آوري اجتماعي

در بيشتركشورهاي درحال توسعه از جمله ايران، نظام برنامه ريزي و مديريت توسعه شهري به صورت متمركز است و نظارت و توسعه شهرها از طريق سازمان هاي دولتي و در سطح ملي و محلي انجام مي پذيرد. مداخله ي قاطع دولت مركزي در سياست گذاري و برنامه ريزي هاي اجتماعي در اين كشورها ضعف شديد مديريت هاي محلي و نهادهاي جامع مدني را در شهرها به دنبال داشته است . علاوه بر آن آنچه امروزه به عنوان مفهومي دربرگيرنده و برنامه ريزي شده براي مواجهه پذيري شهر ها و ساختار هاي شهري در برابر تهديدات انساني و طبيعي مطرح مي شود مقوله تاب آوري مي باشد. در اولين برداشت از مفهوم تاب آوري مي توان آن را به عنوان فرايندي جهت مواجهه با اختلالات ،غافلگيري ها و تغييرات معرفي كرد. به اعتقاد محققان امروزه جهت مواجهه با تهديدات و آسيب هاي ناشي آن در شهر ها دو نوع استراتژي وجود دارد استراتژي هاي پيش بيني كننده و استراتژي هاي مربوط به تاب آوري .تاب آوري رويكردي است كه در آن ظرفيت تحمل پذيري و پايداري شرايط در برابر حوادث، تهديدات و چالش ها مورد ارزيابي قرار مي گيرد. تاب آوري به عنوان يك ضرورت و نه صرفا يك ويژگي مثبت در جوامع شهر نشين و درحال توسعه مطرح مي شود. از طرفي حكمروايي خوب محصول مشاركت سه نهاد دولت، جامعه مدني و بخش خصوصي است. هر سه براي توسعه انساني پايدار الزامي هستند. اعتماد، همكاري و درگيرشدگي مدني و فعاليت هاي اجتماعي بيشتر، به حكمروايي بهتر مي انجامد. هدف اين تحقيق اين است كه با مطالعات ، بررسي اسناد و انجام تحقيقاتي جامع تاثير حكمروايي شهري را بر تاب آوري اجتماعي مورد بررسي قرار دهد حكمروايي خوب شهري و تاب آوري اجتماعي داراي نقطه نظرات مشتركي در مفاهيم پايه مي باشند و بر هم تاثير متقابل دارند و به نوعي مي توان گفت از حكمروايي خوب تاب آوري اجتماعي منتج مي شود.