رويكردي نوين به خيابان در شهرسازي معاصرايران

آنچه از نام خيابان در قدم اول به ياد هر كس مي آيد همان نقش بارز تردد و جابه جايي يا يك راه عبوري است . در حالي كه خيابان به عنوان يكي از عناصر مهم شكل دهنده فرم اصلي شهر ، نماد فرهنگي و اجتماعي و برقراركننده ارتباط فضايي و اتصال فعاليت هاي شهري مي باشد . با توجه به اينكه خيابان قسمتي از فضاي عمومي را تشكيل مي دهد به همه ي ساكنين شهر مربوط مي شود و مردم با حضور خود به دلپذير بودن و سرزنده بودن اين فضاي عمومي كمك مي كنند . تا قبل از انقلاب صنعتي شهرها به صورت طبيعي براي انسان هاي پياده طراحي مي شد اما بعد از وقوع انقلاب صنعتي و رشد شهرنشيني ،موجب توسعه شهرها و گرايش به سمت حومه و ايجاد شهرهاي جديد به طور تدريجي مقياس و اشل طراحي شهري از انسان به ماشين تغيير پيدا كرد و اين عامل رو زبه روز فزوني يافت . در پايان اين نتيجه به دست آمد كه ترويج پياده مداري در محيط هاي شهري مي تواند منجر به فوايد بسياري در زمينه هاي محيطي، اجتماعي و اقتصادي گردد.