كنكاشي بر شناخت كيفيت معماري معاصر ايران

از سرآمدان نفايس معماري جهان اسلام بطور يقين ميتوان معماري ايراني را نام برد كه در طول تاريخ خود تا عهد معاصر پيوسته بر يك منطق و اسلوب استوار گام برداشته است. بر اين مبنا اگر بخواهيم معماري ايران را در يك تقسيم بندي كلي مشاهده نماييم دو بخش معماري سنتي و معماري معاصر عيان خواهد گشت، دوران سنتي از معماري دوران باستان تا زمان قاجار و دوران معاصر نيز از زمان به روي كار آمدن قاجار تا به امروز را شامل مي‌شود. لكن آنچه دوره معاصر و پس از معماري پرفروغ گذشته، شاهد آن هستيم التقاط يا ظهور اشكال دو رگه با پديده جهش‌هاي فرهنگي است كه در پي تداخل جهان‌هاي غير همجنس ايران و غرب حاصل مي‌شود. اين گرايشهاي متفاوت و بعضاً متضاد، ناشي از اختلاف در گرايشهاي سياسي و ايدوئولوژيك اين عصر از تاريخ ايران است كه ريشه در جريانهاي عقيدتي - سياسي اواخر دوره قاجار و اوايل دوران پهلوي دارد. بر اين مدار نوشتار حاضر قصد دارد با واكاوي در حوزه هاي موثر در پيدايي اين التقاط به ريشه يابي اين ضعف و ايراد راهكارهايي براي اصلاح آن در شهر تبريز بپردازد.نتايج نشان مي دهد اين تلفيق ناتواني معماران دوره التقاطي در درك و اجراي اصول و مفاهيم هنر و معماري غرب و نيز تجددگرايي و تمايل غيرارادي و گاهاً تعمدي؛ به پشت سر گذاشتن ريشه هاي هويتي خويشاز پارامترهاي مهم در صدور اين نوع از معماري در عهد معاصر كشور شده است.