ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻫﺎي ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش و ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻫﺎي ﻫﺪف ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ در داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن: اﺛﺮات واﺳﻄﻪ اي ﮐﻤﺎل ﮔﺮاﯾﯽ

ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ اﻟﮕﻮي ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻧﻘﺶ واﺳﻄﻪ اي ﮐﻤﺎل ﮔﺮاﯾﯽ در ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻫﺎي ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش ﺑﺮ ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻫﺎي ﻫﺪف ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ در داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن را آزﻣﻮن ﮐﺮد. ﺗﻌﺪاد دوﯾﺴﺖ و ﻫﺸﺘﺎد و ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ داﻧﺸﺠﻮي دﺧﺘﺮ )2/40 ± 20/64 ﺳﺎل( ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮔﯿﺮي ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺧﻮﺷﻪ اي ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ اي از داﻧﺸﮕﺎه ﻣﺎزﻧﺪران اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻣﻘﯿﺎس ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻫﺎي ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش )ITIS؛ ﻋﺒﺪاﻟﻔﺘﺎح و ﯾﯿﺘﺲ، 2006(، ﺳﯿﺎﻫﻪ ﮐﻤﺎل ﮔﺮاﯾﯽ )PI؛ ﻫﯿﻞ و ﻫﻤﮑﺎران، 2004( و ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺑﺎزﻧﮕﺮي ﺷﺪه ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻫﺎي ﻫﺪف ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ )AGQ-R؛ اﻟﯿﻮت و ﻣﻮراﻣﺎﯾﺎ، 2008( ﭘﺎﺳﺦ دادﻧﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﺪاري و ﺗﻼش ﺑﺮاي ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮدن، در ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش اﻓﺰاﯾﺸﯽ، و ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﺄﯾﯿﺪ در ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش ذاﺗﯽ ﺑﺮ ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻫﺎي ﺗﺒﺤﺮي، ﻧﻘﺶ واﺳﻄﻪ اي داﺷﺘﻨﺪ. ﻧﻈﻢ و ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ و ﺗﻼش ﺑﺮاي ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮدن در ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش اﻓﺰاﯾﺸﯽ ﺑﺮ ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻋﻤﻠﮑﺮدي-ﮔﺮاﯾﺸﯽ ﻧﻘﺶ واﺳﻄﻪ اي داﺷﺘﻨﺪ. ﺗﻼش ﺑﺮاي ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮدن در ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺿﻤﻨﯽ ﻫﻮش اﻓﺰاﯾﺸﯽ ﺑﺮ ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻋﻤﻠﮑﺮدي-اﺟﺘﻨﺎﺑﯽ ﻧﯿﺰ واﺳﻄﻪ ﮔﺮ ﺑﻮد. ﮐﻠﯿﺪواژه ﻫ