نقدهايي بر ترجمه محمد الفراتي از كنايات داستان خليفه و اعرابي مولانا

زبانِ هر اثر هنري حامل پيام و فرهنگ خاص آن زبان مي‌باشد كه خود عناصر واژگاني، اصطلاحات و مايه‌هاي بلاغي ويژه‌اي دارد. بنابراين همساني و برابر‌يابي آنها از سوي مترجم كاري بس دشوار و در مواردي غيرممكن مي‌باشد. كنايه يكي از ريزه‌كاري‌هاي بلاغي است كه دريافت معناي پوشيده و مورد مقصود آن براي مخاطب علاوه بر آنكه نيازمند تأمل و درنگ مي‌باشد، ضرورت شناخت و آگاهي مترجم از فرهنگ و انديشۀ زبان مبدأ را نيز مي‌طلبد، تا دستيابي به درونمايه و معناي ضمني آن امكان‌پذير گردد.نويسنده در اين جستار تلاش كرده ترجمۀ محمد فراتي از داستان خليفه و اعرابي كه مولانا به زيبايي نكات عرفاني، تعليمي و اخلاقي در آن جا داده، را مورد نقد و بررسي قرار دهد. به ويژه نگارنده به تحليل و واكاواي ابياتي پرداخته كه در زبان شعري مولانا حاوي معاني پوشيده و دور از ذهن است و با بررسي آن ميزان توفيق مترجم در دريافت كنايات مولانا به زبان مقصد براي مخاطب روشن گرديده است.