بررسي علل كاهش عمر كاتاليست‌هاي سولفور زدا در احياء مستقيم

افزايش گاز سولفور در واحدهاي احياء مستقيم، خسارات سنگيني را ايجاد مي‌كند. گاز سولفور پس از تشكيل شدن در كوره احيا در اثر تماس گوگرد موجود در گندله با گاز احيايي H2 وارد جريان گاز پروسس شده و با مسموم كردن كاتاليست‌هاي ريفرمينگ، ظرفيت ريفرمر و تناژ توليد را كاهش مي‌دهد. براي جذب گاز سولفور از جاذب‌ها يا كاتاليست‌هاي اكسيد‌‌روي استفاده مي‌شود كه آن‌ها به دليل افزايش اختلاف فشار مخازن با مقدار جذب كمتر از 50% ظرفيت خود تخليه مي‌شوند. طبق بررسي‌هاي انجام‌شده علل افزايش اختلاف فشار، آلودگي‌هاي موجود در گاز ورودي، روش‌هاي پيشگرم و خصوصيات فيزيكي كاتاليست است. با افزايش راندمان اسكرابرها، نم‌گيرهاي پروسس و در صورت لزوم اضافه نمودن نم‌گير در مسير پروسس مي‌توان عمر مفيد آن‌ها را افزايش داد. همچنين با توجه به ورود اين جاذب‌ها از فرآيندهاي پتروشيمي به فرآيند احيا، لازم است واحدهاي سازنده كاتاليست، بومي‌سازي فرآيندي انجام داده و حالت بهينه‌اي بين ظرفيت جذب، استحكام و فضاي خالي بين كاتاليست‌ها در طراحي كاتاليست در نظر بگيرند.