بررسي ساختار داستان فريدون در شاهنامه

ساختارگرايي با تكيه بر ويژگي‌هايي چون ساختمندي و تأكيد بر وجه همزماني و غيرتاريخيِ ساختار، در زمرة كارآمدترين شيوه ها براي نقد و بررسي روايت‌هاي منبعث از اسطوره‌هاست، به‌ويژه آن كه روايت‌هاي اسطوره‌اي عرصة جايگشت‌ها، تداخل‌ها و جابه‌جايي‌هاي روايي و داستاني است. داستان فريدون در شاهنامه از جمله روايت‌هايي است كه همچنان عناصر معناداري از ساختارهاي اساطيري كهن در آن نمودار است. در اين مقاله بر اساس رويكرد ساختارگرايي و با الگو گرفتن از روش پراپ، در پي تبيين ساختار داستان فريدون در شاهنامه هستيم تا بتوان به دلالت پنهان و ژرفي كه در پسِ ساختار اين روايت نهفته است، پي برد. نتايج بررسي نشان مي‌دهد اين داستان از دو ساختار مجزا تشكيل شده است و تحليل اين ساختارها وجود ژرف‌ساخت مبتني بر اسطورة آشناسازي در اين داستان را نشان مي‌دهد. بررسي ساختارگرايانة داستان همچنين ورود عناصري از دوره‌هاي متأخّر به اين داستان را آشكار كرده است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي است و داده‌ها به روش كتابخانه‌اي و سندكاوي گردآوري شده است.