هويّت زنان در آيينة ادب داستاني كرمانشاه

ادب داستاني، از جمله عرصه‌هايي است كه توانسته‌است در لابلاي طرح داستان‌هاي مختلف، به ماهيّت زن ايراني بپردازد و با انتقاد از وضعيّت نامطلوب زنان، خواهان از بين رفتن نگاه ابزاري به آنان شود. نويسندگان مكتب كرمانشاه نيز از اين حيث مستثني نبودند و با خلق آثار داستاني، تلاش كرده‌اند؛ زنان را از حاشيه بيرون بياورند و نسبت به حق و حقوق زنان و ظلم، خشونت و اجحافي كه به زن به ويژه زن سنّتي غرب ايران، اعمال مي‌شده‌است، عكس‌العمل نشان دهند. پژوهش حاضر، بر آن است تا هويّت زنان را در ادب داستاني كرمانشاه بررسي نمايد و بيان كند كه نويسندگان شاخص آن چه ماهيّتي از زنان ارائه داده‌اند. يافته‌هاي پژوهش، بيانگر آن است؛ هويّت ترسيم شده براي زنان مناطق غرب ايران، متأثر از مناسبات فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي حاكم بر جامعة سنّتي غرب ايران است كه زنان را انسان‌هاي مظلوم، زحمت‌كش و تحت سلطه و انقياد مردان معرّفي كرده‌است، از اين‌رو، نويسندگان اين خطّه با مطرح كردن مشكلات زنان، اعتراض خويش را نسبت به هويّت تحميل شدة آنان نمايان مي‌سازند و تلاش مي‌كنند هويّتي انساني‌تر از زنان ارايه بدهند.