روايت‎شناسي داستان حضرت موسي (ع) در قرآن كريم

يكي از شيوه‎هاي تحليل ساختاري متون، بررسي متن از منظر روايت‏شناسي است. با بهره‎گيري از اين نظريه‏ مي‎توان معاني ضمني را كه در متن قرار گرفته است، شناسايي و درك كرد. از جمله نظريات روايت‎شناسي كه از طريق آن مي‎توان نگاهي همه جانبه به متن داشت، نظريه‎ي روايت‎شناسي تزوتان تودوروف است. اين نظريه‎ي بيشتر بر محور گزاره و پي‎رفت متن استوار است و وضعيت‌هاي مختلفي را كه موجب پيش‎برد داستان است، در نظر دارد. پژوهش حاضر به بررسي داستان حضرت موسي (ع) در كل قرآن كريم اختصاص دارد. با توجه به بررسي‎هاي صورت گرفته، در روايت قرآني حضرت موسي (ع) عمدتاً با وضعيت نامتعادل، نيروي برهم‎زننده و نيروي ياري‎رسان مواجه هستيم؛ زيرا خداوند در مقام داستان‎پردازي نيست و هدفش نشان دادن قدرت الهي در برابر فرد گردن‎كش است؛ از اين رو كنش افراد و وضعيت‎هاي متعادل مطرح نمي‎شود و تنها به بيان مقاطعي پرداخته مي‌شود كه تقابل دو نيروي برهم‎زننده و ياري‏رسان ديده مي‎شود. از نظر ترتيب زماني، راوي (خداوند) در ابتدا حوادثي را بازگو مي‎كند كه اهميت بيشتري دارد و تقابل ميان فرد گردن‎كش و قدرت الهي را به خوبي نمايان مي‎كند. در خصوص روايت‎شنو، شنونده‎ها در اين ماجرا بر اساس هدف تعيين شده‎اند و مهم‎ترين هدفي كه مي‌توان در نظر گرفت، بيان قدرت الهي و ياري‎رساني وي به پيامبران و مؤمنان و از ميان بردن گردن‎كشان و ستمگران است.