سطوح زمان در روايت حماسي، با تكيه بر حماسه مذهبي فلورانس رومي

ويژگي مهم حماسه اين است كه بعد از گذشت زمان به رويدادي برمي‎گردد و در آن دلاوران را شناسايي مي‌كند و رفتارشان را در برخورد با مسائل برجسته مي‌سازد. حماسه مذهبي ـ عرفاني فلورانس رومي Florence de Rome، در دل روايتِ نبردهاي شواليه‌اي قرون وسطايي، به مسائل تقوي و پرهيزگاري مي‌پردازد و قدرت معنويِ شفابخشي، اتصال به عالم ماوراء و رسيدن به آرامش بعد از رنج را در شخصيت قهرمان داستان ترسيم مي‌نمايد. بررسي ساختار زمان و نمودِ سطوح مختلف آن در اين گونه از روايت‌هاي حماسي، هدف اين تحقيق است. در اين راستا به پرسش در زمان‌بودگيِ حماسه در دو سطح بوطيقايي و مردم‌شناختي پرداخته شده است. تعامل با زمان و صورت‌هاي وجودي آن از خلال روايت، و در انطباق با شخصيت‌هاي حماسه، و نيز در انعكاس در فضا ـ مكان، تبيين مي‌گردد: زمان با بكارگيري ترفندهايي، اساطيري و نمادين مي‌شود، چرخه‌هايش معني‌دار، و برش‌هايش در انطباق با چهره‌‌ي شخصيت‌ها و نيز صحنه‌هاي داستان، رنگ خاصي بخود مي‌پذير بطوري كه ديرندگي خود را بر روي آن‌ها تداعي مي‌كند. از طرفي جغرافياي ادبي اين حماسه با وسعت بي‌نظير و بُعد جاودانگي‌اش بستري براي آفرينش اسطوره فلورانس با برخي ويژگي‌هاي الهي فراهم آورده است.