نقد آموزش مجازي بر اساس يادگيري اگزيستانسيال جارويس

پس از پيدايش و انتشار ويروس كرونا آموزش در تمام جهان و ازجمله كشور ما شكل مجازي به خود گرفت. آموزش مجازي نيز مانند هر پديده ديگري داراي محاسن و معايبي است. صرف نظر از برخي محاسن اين شيوه آموزشي، از منظر فلسفي مي‌توان اشكالات متعددي نسبت به آن وارد كرد. هدف از تأليف اين مقاله كه به روش توصيفي-تحليلي به نگارش درآمده است نقد آموزش مجازي بر اساس يادگيري اگزيستانسيال پيتر جارويس است. يافته‌هاي پژوهش اجمالاً حاكي از آن است كه به دلايل متعدد فنّي و تجهيزاتي در آموزش مجازي ارتباط اصيل ميان معلّم و متعلّم، همچنين ميان متعلّمان رخ نمي‌دهد و «يادگيري اصيل» اتفاق نمي‌افتد و آنچه رخ مي‌دهد يادگيري سطحي و در حد محفوظات است. ارزشيابي تحصيلي نيز بالاجبار به صورت چندگزينه‌اي انجام مي‌گيرد، لذا يادگيري عمقي اتفاق نمي‌افتد.