نقد آموزش مجازي بر اساس استعاره‌ي بازيگر و تماشاگر

ديدگاه سنّتي استعاره را صرفاً آرايه‌اي ادبي، تزييني و امري زباني مي‌داند. اما بنا بر استعاره‌ي مفهومي ليكاف و جانسون استعاره‌ها تنها اموري بلاغي نيستند و ما از آنها صرفاً استفاده‌ ادبي و تزييني نمي‌كنيم، بلكه با آنها زندگي مي‌كنيم و نظام فكري ما نيز مبتني بر آنهاست. هدف از تأليف اين مقاله كه به روش توصيفي-تحليلي به نگارش درآمده است نقد آموزش مجازي بر اساس استعاره‌ي بازيگر و تماشاگر است. يافته‌هاي پژوهش اجمالاً حاكي از آن است كه استعاره‌ي مذكور -كه در اگزيستانسياليسم به كار مي‌رود- مانند هر استعاره‌ي ديگري نشانگر طرز نگرش و تلقّي خاصي است كه دلالت‌هاي خاصي براي تعليم و تربيت دارد. استعاره‌ي غالب در آموزش سنّتي استعاره‌ي متعلّم همچون تماشاگر بود كه دوباره در آموزش مجازي رخ نموده است، اما بر اساس بنياد اگزيستانساليستيِ تربيت بايد چرخشي صورت گيرد و اين استعاره به استعاره‌ي متعلّم همچون بازيگر تغيير يابد تا نقش فعّالانه‌ي وي در امور تربيتي مورد توجّه جدّي قرار گيرد تا يادگيري سطحي در آموزش مجازي به سوي يادگيري عمقي سوق پيدا كند.