بررسي تغييرات راندمان انتقال آبياري شبكه آبياري و زهكشي ميناب طي ۳۵ سال بهره برداري (۱۳۹۹- ۱۳۶۵)

آب و صرفه جويي در مصرف آن نقشي كليدي در توليدات كشاورزي مناطق تحت آبياري دارد، متاسفانه هدررفت آب در ايران بالا بوده و نيازمند توجه ويژه به مبحث افزايش راندمان آبياري مي باشد. پايين بودن بخش عمده اي از راندمان كل آبياري مربوط به راندمان انتقال آب در كانال هاي درجه يك، دو و سه مي باشد. در اين تحقيق به بررسي روند تغييرات راندمان انتقال شبكه آبياري و زهكشي ميناب طي دوره بهره برداري ۱۳۹۹- ۱۳۶۵ پرداخته شد. نتايج نشان داد شبكه از راندمان ميانگين بالايي برخوردار بوده است. در طول ۳۵ سال بهره برداري (۱۳۹۹- ۱۳۶۵)، ميانگين راندمان شبكه ۹۱ درصد اندازه گيري شد. روند كلي تغييرات راندمان شبكه كاهشي بوده و از حداكثر ۹۶ درصد در سال ۱۳۶۶ به حداقل ۷۸ درصد در سال ۱۳۹۸ رسيده است. طي ۳۵ سال بهره برداري به ميزان ۲.۲۰۸.۶۶۴.۷۹۷ متر مكعب از سد استقلال و به مقدار ۴۱۸.۳۵۷.۰۸۲ مترمكعب از چاه هاي كمك-كانال، استفاده گرديده است، به عبارتي، از كل حجم آب مصرفي دشت طي اين سال ها، ۸۴ درصد از سد استقلال و ۱۶ درصد از چاه-هاي كمك كانال استفاده شده است، البته حجم قابل توجهي از اين آب مربوط به سال هاي ۱۳۷۹- ۱۳۶۵ مي باشد، ۸۳ درصد اين مقدار در طول ۱۵ سال ابتدايي (۱۳۷۹- ۱۳۶۵) كه تخصيصي از سد براي شرب در نظر نگرفته شده بود مصرف شده است،