نگاهي همه جانبه به الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

در اين پژوهش سعي شده است كه الگوهاي غربي توسعه اي كه از دهه 1940 بعد از جنگ جهاني دوم در جوامع غربي مطرح شده، بررسي شوند و بعد از واكاوي در اين زمينه الگوهاي غربي مورد چالش واقع شوند . اين تحقيق براساس روش كتابخانه اي انجام شده است . يافته ها نشان مي دهند كه چراغ توسعه درست پس از جنگ جهاني دوم افروخته شد. اكنون اين چراغ ترك برداشته است و دارد خرد مي شود: انديشه ي توسعه به انديشه اي ور شكسته مي ماند . گمراهي و نااميدي و شكست و جنايت همواره ملتزمين ركاب توسعه بوده اند و از يك چيز حكايت مي كنند : توسعه كار ساز نبوده است . بعلاوه آن شرايط تاريخي كه به اين انديشه تفوق بخشيد ، از ميان رفته است: توسعه منسوخ شده است . ولي از همه مهمتر اينكه اميدها و آرزوهايي كه به اين انديشه پروبال دادند، اكنون به سر آمده اند: توسعه به گذشته تعلق دارد. اكنون كه توسعه به عنوان فعاليتي اجتماعي – اقتصادي شكست خورده است ، رهايي از سلطه ي گفتمان توسعه ضرورت عاجلي يافته است ، پس مي بايستي كه الگوهاي توسعه را مورد بازنگري و نقادي قرار داده و اذعان كنيم كه تن دادن به گفتمان حاكم توسعه همچون برچشم داشتن عينكي رنگي و در عين حال كدر مي باشد ودر نهايت مي بايست به دنبال ايجاد الگوي پيشرفتي باشيم كه با فرهنگ و خلقيات جامعه اسلامي ايراني تطابق داشته و تمام جوانب امر ( اجتماعي ، اقتصادي ، سياسي ، فرهنگي - مذهبي، زيست محيطي و ...)را لحاظ كرده و با توجه به شرايط بين المللي تصميمات بايستي مبتني بر يك منطق ديالكتيك باشد كه در نهايت سنتز مطرح شده در اين الگو « جهاني- محلي فكر كردن و محلي- جهاني عمل كردن » مي باشد .