تعيين غيرمستقيم سطوح انگيزش بر هدفمندي با ميانجيگري اميدواري در دانشجويان

هدف: اين پژوهش با هدف، تعيين غيرمستقيم سطوح انگيزش بر هدفمندي با ميانجيگري اميدواري در دانشجويان انجام شد. روش: به لحاظ هدف، از نوع توصيفي و همبستگي بوده و با استفاده ازروش رگرسيون چندگانه به تجزيه و تحليل داده ها پرداخته شد. جامعه آماري شامل دانشجويان دانشگاه آزاد شهر قدس بوده و از بين جامعه بر اساس فرمول گرين تعداد 200 نفرازدانشجويان به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه هاي انگيزش تحصيلي مك اينري و سينكالاير (1992)، اميدواري (اسنايدر و همكاران، 1991) بودند كه روايي آن ها با استناد به ديدگا ه هاي صاحب نظران و پايايي آن ها بر اساس ضريب آلفاي كرونباخ بررسي و تاييد شد. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد براساس سطوح انگيزش، مي توان هدفمندي را با ميانجيگري اميدواري در دانشجويان پيش بيني نمود. نتيجه گيري: بر اساس نتايج به دست آمده انگيزش دروني 25% ، تنظيم بيروني 38% از تغييرات هدفمندي را پيش بيني نمايد.