بررسي اثربخشي آموزش شفقت به خود بر تحمل بلاتكليفي و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش شفقت به خود بر تحمل بلاتكليفي و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه شهر اصفهان بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه شهر اصفهان در سال تحصيلي 1399-1400 بود. از ميان جامعه آماري، با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي تعداد 30 دانش آموز كه معيارهاي ورود به پژوهش را داشتند انتخاب و بصورت تصادفي در 2 گروه 15 نفره آزمايش و كنترل گزينش شدند كه گروه آزمايش، آموزش شفقت به خود را براساس برنامه درماني گيلبرت (2012؛ ترجمه اثباتي و فيضي، 1395) 12 جلسه درمان دريافت كرد و سپس پرسشنامه هاي تحمل بالاتكليفي فريستن و احساس تعلق به مدرسه بري اجرا گرديد. همچنين براي تجزيه و تحليل داده ها از تحليل كوواريانس از نرم افزار spss-22 استفاده شد. نتايج پژوهش حاكي از اين بود كه تحمل بلاتكليفي و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان شركت كننده در گروه آزمايش، به طور معناداري بالاتر از گروه كنترل بود (0001/0 P= ). به عبارت بهتر آموزش شفقت به خود باعث افزايش توانايي تحمل بلاتكليفي و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان مي شود.