نقش معماري تعاملي در روابط اجتماعي

The role of interactive architecture in social relationships

با توسعه فناوري هاي جديد ، محيط ساخته شده از پس زمينه اي منفعل براي استفاده و انجام فعاليت توسط كاربران به يكي از شركت‌كنندگان در آن فعاليت در كنار كاربران تبديل شده است. توانايي‌هاي تعاملي و قدرت محاسباتي به فضاهاي ساخته شده اجازه مي دهد تا هوشمند و پويا شوند. معماري تعاملي يك رويكرد جديد در طراحي است كه مبتني بر ارتباط كاربر و فضا است . فضاهاي طراحي شده با اين رويكرد، قادر به دريافت اطلاعات و داده ها ،تفكر، درك و يادگيري و در نهايت پاسخگويي و تغيير رفتار هستند. فضاي تعاملي به عنوان يك آينه، بازتاب دهنده بافت اجتماعي و فرهنگي يا يك آينه دو طرفه عمل مي كند.اين مقاله معماري تعاملي را به عنوان يك روند جديد در طراحي، بر اساس ارتباط كاربر و فضا، توانايي فضا براي پاسخگويي و تطبيق نيازهاي متفاوت و در حال تغيير كاربران به شكلي موثر و ايجاد ارتباط مستمر بين جامعه و محيط ساخته شده توصيف مي‌كند. همچنين در اين مقاله فضاي تعاملي به عنوان يك مشاركت كننده در روابط اجتماعي در نظر گرفته شده است و تاثير آن بر روابط اجتماعي افراد مورد بررسي قرار ميگيرد.