سنجش ميزان آسيب‌پذيري نواحي شهري در مقابل خطر زلزله احتمالي با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافيايي (GIS ) مطالعه موردي: هسته مركزي شهر اردبيل

Urban vulnerability Assessment for possible earthquake risk using GEOGRAPHIC INFORMATION SYSTEM (GIS) Case study: Central core of Ardabil city

شكل گيري و رشد سكونتگاه هاي شهري دلايلي از جمله ساخت و سازهاي شتابان و خارج از عرف ساختماني از مسائل تهديد كننده براي اجتماعات ساكن در آن ها محسوب مي‌شود و از آن جايي كه خطر زمين لرزه در اغلب مناطق ايران، سكونتگاههاي شهري از جمله سكونتگاه هاي بافت فرسوده شهري را تهديد ميكند بررسي سنجش و تحليل ميزان آسيب پذيري اين سكونتگاه ها در مقابل خطر وقوع زمين لرزه هاي احتمالي براي به كارگيري اصول مديريت بحران در مقياس محله اي ضروري است. در اين راستا پژوهش حاضر با هدف سنجش ميزان آسيب پذيري هسته مركزي شهر اردبيل در مقابل خطر زلزله احتمالي تدوين گرديده است. براي ارزيابي ميزان آسيب‌پذيري سكونتگاه‌ها از سه پارامتر عوامل كالبدي، فاصله از عوامل طبيعي و زيرساخت‌هاي حياتي و عوامل اجتماعي استفاده شده است. براي مقايسات زوجي مربوط به پارامترهاي مورد مطالعه از مدل تحليل شبكه ايANP در محيط نرم افزار SUPER DECISION استفاده شده است. همچنين از قابيلت‌هاي تجزيه و تحليلي ARCGIS جهت همپوشاني و تهيه نقشه هاي ميزان آسيب‌پذيري استفاده شده است. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه به لحاظ آسيب پذيري، منطقه 1 شهر اردبيل از لحاظ معيار كالبدي بيشترين ميزان آسيب پذيري را با73 درصد به خود اختصاص داده است كه اين منطقه هسته اوليه و تاريخي شهر اردبيل را شامل ميشود و داراي سازه هاي ضعيف و با كيفيت نامناسب مي باشند.