بررسي رابطه بين خلاقيت و ابعاد شخصيتي با انگيزش پيشرفت تحصيلي دانشجويان دانشگاه پيام نور مركز اصفهان

هدف اصلي پژوهش حاضر تعيين رابطه بين خلاقيت و ابعاد شخصيتي با انگيزش پيشرفت تحصيلي دانشجويان دانشگاه پيام نور مركز اصفهان بود. پژوهش حاضر با روش توصيفي – همبستگي انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه پيام نور مركز اصفهان در سال تحصيلي 1400-1399 بودند و از اين جامعه، براساس جدول مورگان تعداد 357 دانشجو به‌عنوان نمونه و با روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. دانشجويان به پرسشنامه شخصيت نئو ، خلاقيت تورنس و انگيزش پيشرفت تحصيلي مك اينرني پاسخ دادند. داده‌ها از طريق همبستگي پيرسون با استفاده از نرم‌افزار spss22 تحليل شدند. نتايج نشان دادند همبستگي بين خلاقيت و انگيزش پيشرفت تحصيلي ، مثبت و معنادار است(16/0= r) .همبستگي بين روان‌رنجوري و انگيزه پيشرفت تحصيلي منفي و معنادار است(19/0-= r). همبستگي بين برونگرايي و انگيزه پيشرفت تحصيلي مثبت و معنادار است(11/0= r). همبستگي بين بازبودن به تجربه و انگيزه پيشرفت تحصيلي مثبت و معنادار است(11/0= r). همبستگي بين توافق پذيري و انگيزه پيشرفت تحصيلي مثبت و معنادار است(12/0=r). همبستگي بين وظيفه شناسي و انگيزه پيشرفت تحصيلي مثبت و معنادار است(32/0=r). نتايج تحليل رگرسيون نشان دادند به ترتيب وظيفه شناسي به صورت مستقيم و روان رنجور خويي به صورت معكوس توانستند انگيزش پيشرفت تحصيلي را به‌طور معناداري تبيين كنند(14/0= r2).لذا با توجه به نتايج پژوهش پيشنهاد مي گردد دست اندركاران آموزشي در سطوح مختلف، به عواملي انگيزشي پيشرفت دانشجويان توجه كنند.