بررسي رابطه پنج عامل بزرگ شخصيت با شفقت به خود در دانشجويان

هدف اين پژوهش بررسي رابطه پنج عامل بزرگ شخصيت با شفقت به خود در دانشجويان شهر مهاباد صورت گرفته، كه روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي مي‌باشد . جامعه آماري اين پژوهش، كليه دانشجويان شهر مهاباد در سال 1400 بوده است كه تعداد 384 نفر به‌ عنوان نمونه آماري به‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب گرديد. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي شخصيتي پنج عاملي NEO و پرسشنامه شفقت به خود تف (SCS) استفاده شد است.تحليل داده ها با محاسبه آزمون همبستگي پيرسون براي بررسي وجود رابطه و شدت رابطه بين متغيرهاي تحقيق انجام گرفت . نتايج نشان دادند كه شفقت به خود با عامل هاي برون گرايي، گشودگي و وظيفه شناسي همبستگي مثبت و با روان رنجوري همبستگي منفي دارد. نتايج رگرسيون همزمان حاكي از آن بود كه دو عامل روان رنجوري (به طور منفي) و برون گرايي (به طور مثبت) شفقت به خود را پيش بيني مي كنند. همچنين نتايج رگرسيون گام به گام نشان دهنده اين موضوع بود كه ۲۷ درصد از تغييرات شفقت به خود توسط دو عامل روان رنجوري و برون گرايي تبيين مي شود. يافته هاي اين پژوهش نشان دهنده جايگاه شفقت به خود در عرصه پنج عامل بزرگ شخصيت مي باشد.