پيش بيني رضايتمندي از زندگي زناشويي بر مبناي شفقت ورزي، هيجان هاي مثبت و مثبت انديشي در زوجين

اين پژوهش با هدف پيش بيني رضايت از زندگي زناشويي بر اساس شفقت به خود، هيجانات مثبت و خوش بيني در زوجين جوان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر نوع، كاربردي و از نظر روش پژوهش توصيفي – همبستگي بود و جامعه آماري متشكل بود از كليه زوجين فاصله سني 20 تا 30 سال شهر تهران بودند كه در سال 1399-1400 در شهر تهران زندگي مي كردند. نمونه آماري با استفاده از جدول مورگان 384 نفر بود.‏ با توجه به شيوع ويروس كوبيد 19، داده هاي مورد نياز اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه هاي آنلاين و استفاده از گروه ها و كانال هاي شبكه هاي مجازي تلگرام، واتساپ و اينستاگرام و بصورت در دسترس انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي رضايت از زندگي زناشويي انريچ (1989)، شفقت به خود نف (2003)، هيجانات مثبت واتسون و همكاران (1988) و خوش بيني شيير و كارو (1985) گردآوري و با آزمون رگرسيون خطي و همبستگي و توسط نرم افزار SPSS ويرايش 23 تحليل شد. نتايج نشان داد 13 درصد از تغييرات رضايت از زندگي زناشويي، مي تواند توسط متغيرهاي پيش بين تبيين شود (01/0 p). بر اساس نتايج اين آزمون، به ترتيب هيجان مثبت با ضريب رگرسيوني 195/0، شفقت به خود با ضريب رگرسيوني 185/0 و خوش بيني با ضريب رگرسيوني 164/0 در تبيين واريانس رضايت از زندگي زناشويي تاثير دارند. با توجه به نتيجه آزمون همبستگي، بين شفقت به خود و رضايت از زندگي زناشويي، بين هيجانات مثبت و رضايت از زندگي زناشويي 284/0 و بين خوش بيني و رضايت از زندگي زناشويي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (01/0 p).