بررسي الگوي مديريت سياسي زنان در ايران بر پايه اسناد بالادستي (الگوي پايه اسلامي- ايراني پيشرفت)

يكي از مهم‌ترين مؤلفه‌هاي پيشرفت در جوامع مختلف، استفاده از ظرفيت‌هاي مغفولي است كه پيش از اين مورد توجه قرار نگرفت و يا شرايط بهره‌مندي از آن فراهم نيامد. طي 4 دهه پس از پيروزي انقلاب اسلامي، علي‌رغم ايجاد زمينه مناسب براي تحصيل دختران ايراني بالأخص در آموزش‌هاي تكميلي، اما در زمان بهره‌وري از توانمندي آنها، فرصت‌ها و موقعيت‌هاي اندكي در اختيارشان قرار گرفت. در مورد استفاده از توانمندي زنان ايراني در پست‌هاي مديريتي بالأخص كشورداري و سياست اين رقم بسيار ناچيز و كم است. با توجه به تأكيد اسناد بالادستي در استفاده از توانمندي زنان در پيشرفت جامعه ايراني به ‌ويژه در متن الگوي پايه اسلامي ايراني پيشرفت كه در بند 41 تأكيد بر ارتقاي جايگاه اجتماعي و فرصت‌هاي عادلانه آنان شده است نياز است اين مهم مورد بررسي قرار گيرد. مطالعه الگوي مديريت سياسي زنان كه پيش از اين توسط نويسندگان مقاله در طرح تحقيقاتي پسادكتري دانشگاه تهران انجام گرفته، داده‌هاي مناسبي براي شناسايي محدوديت‌ها، موانع، فرصت‌ها و امكانات زنان در مديريت كلان كشوري ارائه مي‌دهد تا بتوان از طريق آن به ارزيابي جايگاه اجتماعي و سياسي زنان و ارتقاي فرصت‌هاي عادلانه پرداخت. هدف از اين پژوهش ارزيابي چگونگي تقويت سه مدل مديريت سياسي زنان با استفاده از مباني، تدابير و افق ذكر شده در سند الگوي اسلامي ايراني پيشرفت است. داده‌هاي اين پژوهش از طريق روش كيو اخذ شده و در بخش بررسي اسناد بالادستي از روش تحليلي- توصيفي استفاده شده است.