بررسي كيفي تأثير افزايش پيدايي مترجمان در شبكه‌هاي اجتماعي بر تبديل سرمايه فرهنگي به سرمايه اقتصادي

امروزه نقش شبكه‌هاي اجتماعي در زندگي روزمره افراد بر كسي پوشيده نيست. اگر در گذشته مواردي مانند تحصيلات، عناوين، و... به عنوان سرمايه فرهنگي شناخته مي‌شدند، در حال حاضر تعداد لايك‌ها و دنبال‌كنندگان نقش مشابهي را ايفا مي‌كنند. تبديل سرمايه فرهنگي به سرمايه اقتصادي از ديرباز بخش مهمي از دغدغه جامعه بوده است. مترجمان نيز مانند ساير اعضاي جامعه از اين قاعده مستثني نيستند. با اين‌حال، مي‌توان از شبكه‌هاي اجتماعي به عنوان ويتريني براي نمايش سرمايه‌هاي فرهنگي و تبديل آن به سرمايه اقتصادي استفاده كرد. در اين مقاله سعي شده است تا با به چالش كشيدن مفهوم پيدايي مترجم كه توسط ونوتي (1995) مطرح شد، و با استفاده از تعريف جديدي كه دژاردين (2017) از اين مفهوم ارائه داده است، به نقش شبكه‌هاي اجتماعي در تبديل سرمايه فرهنگي مترجمان به سرمايه اقتصادي پرداخته شود. در اين راستا، با تمركز بر اطلاعات به دست آمده از دو شبكه تخصصي لينكدين و پروز و نيز با كمك تحليل داده‌هاي كيفي به دست آمده از مصاحبه با ده مترجم فعال در بازار خدمات زباني در بافت ايران، اين نتيجه حاصل شد كه حضور مؤثر، و نه صرفاً فعال، در شبكه‌هاي اجتماعي مرتبط با حوزه فعاليت مي‌تواند با افزايش ميزان پيدايي مترجمان به جذب مشتريان بيشتر و در نتيجه افزايش سرمايه اقتصادي آن‌ها بيانجامد.