نقد در معماري و رويكردهاي آن

Criticism in Architecture and its Approaches

بشر در مواجهه با جهان پيرامون خود، همواره در حال نقد است. نقد، نوعي فرايند تصديق نيست، بلكه فعاليتي در جهت توليد معنا است. به تعريف ديگر، نقد هنر قضاوت كيفيت‌ها و ارزش‌ها است. اين پژوهش كوششي در راه بررسي تعاريف مختلف نقد در معماري و ديدگاه‌هاي صاحب‌نظران، ويژگي‌‌هاي نقد صحيح و اهداف آن است. همچنين جايگاه نظريه و نقش ادراك و پديدارشناسي را در نقد مورد واكاوي قرار داده و در انتها چارچوب نقد و رويكردهاي مختلف آن حوزه را بررسي مي‌كند. روش تحقيق اتخاذ شده در اين نوشتار مبني بر مطالعات متون و استفاده از اسناد تصويري در بستر مطالعات كتابخانه‌اي و از نوع توصيفي-تحليلي است. اين پژوهش حاكي از آن است كه نقد در معماري، عملي كاربردي است به‌طوري‌كه طراح، پيوسته در حال نقد طرح خود است تا آن را ارتقا دهد. تأثير نقد در معماري تدريجي است و اگر نقد نباشد؛ تقليد، وقفه و ركود اتفاق مي‌افتد. به عبارت ديگر هر اثر هنري جديد، خود در حكم نقادي آثار گذشته است. شايان ذكر است رويكردهاي مختلف نقد، بر اساس معيارهاي مختلف سنجش پديد آمده‌اند.