پايداري در معماري بومي گيلان

Sustainability in the native architecture of gilan

در سال هاي اخير بروز مشكلاتي نظير كاهش منابع طبيعي و گرم شدن كره زمين و افزايش گازهاي گلخانه اي سبب شده است كه توجه بيشتري به حفظ منابع انرژي شود. از اين رو پرداختن به مفهوم پايداري در معماري مورد توجه قرار مي گيرد تا تاثيرات مخرب ساختمان ها به محيط زيست را به حداقل برساند. در راستاي رسيدن به اهداف معماري پايدار توجه به معماري بومي پاسخي هوشمندانه محسوب مي شود، به دليل اين كه در طي ساليان، مناسب با شرايط اقليمي و زيستي مردم آن منطقه شكل گرفته است. يكي از اجزاي اين معماري، مصالح مورد استفاده در بنا بوده است. اين مصالح بدون استفاده از تكنولوژي هاي نوين و با اقتصاد فقير و با برگرفتن از طبيعت به بهترين شيوه به كار بسته مي شدند. مطالب اين مقاله حاكي از آن است كه به دليل وضعيت اقليمي گيلان(باران زياد و رطوبت نسبتاً بالا)؛ بيشتر مصالح مورد استفاده، بومي همين منطقه بوده است. معمار گيلاني چوب انواع درختان را با توجه به پتانسيل و ظرفيت تحمل بار و همچنين ضايعات و محصولات كشاورزي را در ساخت بنا مورد استفاده قرار داده است و از حداقل امكانات استفاده كرده است. مهم ترين عامل براي انتخاب مصالح، اقليم و محيط جغرافيايي بوده است. در اين پژوهش نويسنده در پي پاسخ به اين سوال است كه چه عناصري باعث پايداري در معماري بومي گيلان است؟ از يافته هاي پژوهش مي توان به اين نتيجه رسيد كه معماران گيلاني با استفاده از انواع مختلف چوب (با توجه به شخصيت فيزيكي چوب) توانسته اند در نقاط مختلف بنا از آن استفاده كنند.