ارزيابي راهبردهاي شهر دوستدار كودك (نمونه موردي: محله رشديه تبريز)

Evaluation of child-friendly city strategies (case example: Rushdieh neighborhood of Tabriz)

رشد اجتماعي و شكل گيري حس اجتماعي در كنار ساير ابعاد اجتماعي كودكان از اهميت به سزايي برخوردار است. فرايند اجتماعي شدن در كودكان به صورت واضح از هم بازي شدن با هم سالان خود در عرصه هاي عمومي محيط هاي مسكوني شروع به شكل گيري مي كند. هدف اين پژوهش جست و جوي چارچوبي منعطف براي تعيين چگونگي تعامل كودك با مكان در محيط هايي است كه در آن حضور مي يابند .جهت تدوين اصول مورد نظر اين پژوهش با روش كيفي و اتخاذ پاراديم واقعيت گرايي و تاكيد بر ابعاد عيني ابتدا به ارزيابي محله بر اساس ديدگاه كودكان و والدين پرداخته شده است سپس بر اساس نظرات آن ها و چارچوب نظري تدوين شده به ارائه اصول طراحي محله دوستدار كودك با توجه به شاخص هاي شهر دوستدار كودك پرداخته شده است. روش گردآوري اطلاعات به روش ميداني و با تكنيك هاي مصاحبه، پرسشنامه و مشاهدات ميداني صورت گرفته است. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد جهت ايجاد يك محله دوستدار كودك با توجه به شاخص هاي شهر دوستدار كودك بايستي تمام ابعاد طراحي به نوعي در فرايند طراحي مورد توجه قرار گيرد.