ارزيابي كارايي زيست محيطي استان هاي كشور ايران با استفاده از تحليل پوششي داده ها

در جند دهه گذشته در انظار عمومي توجه چشمگيري نسبت به مسائل زيست محيطي از قبيل كيفيت محيط زيست، تغييرات آب و هوايي،انتشار آلاينده ها بوجود آمده است و مسائل زيست محطي موجب نگراني شديد مردم گرديد. با توجه به اينكه مسائل زيست محيطي از عناصر كليدي توسعه پايدار هستند لذا يكي از چالش هاي اصلي جوامع مي تواند اندازه گيري و ارزيابي كارايي زيست محيطي باشد. هدف اين تحقيق ارزيابي اكولوژيكي مراكز استان هاي كشور ايران و رتبه بندي آنها بر اساس روش تحليل پوششي داده ها با در نظر گرفتن خروجي هاي نامطلوب مي باشد. واحد ها با استفاده از مدل BCCارزيابي شدند و واحدهاي كارا با استفاده از مدل سوپركارايي اندرسون پترسون رتبه بندي شدند. نتايج نشان مي دهد كه كارايي زيست محيطي استان هاي كهگلويه و بويراحمد، كردستان، لرستان به ترتيب بيشترين و كارايي زيست محيطي استان هاي قم، سيستان و بلوچستان، اصفهان به ترتيب كمترين مي باشند