متغيرهاي مؤثر در شكل گيري سبك‌هاي تفكر و اهميت آن در تعليم و تربيت

نظريه ها و مدل هاي بسياري براي توصيف و تبيين تفاوت هاي افراد، در زمينه يادگيري ارائه شده است كه تمامي آن ها در اين موضوع توافق نظر دارند كه تفاوت هاي قابل توجهي در روش يادگيري و پردازش اطلاعات افراد وجود دارد. اين موضوع نشان مي دهد كه افراد به طور يكسان به جهان نمي نگرند و ممكن است هر فردي نسبت به ديگري در شيوه هاي يادگيري و تعامل با جهان بيروني، رويكرد متفاوتي داشته باشد (كشاورزي و همكاران، 1385). تفكر يكي از مهم ترين مباحثي است كه در تعليم و تربيت مورد توجه قرار گرفته است. امروزه رشد، پرورش و ارزشيابي تفكر يكي از كاركرد هاي اصلي تعليم و تربيت است. در قلمرو مسائل آموزشي توجه به تفكر از اهميت بيش تري برخوردار است، زيرا هدف نهايي تعليم و تربيت، توانمند ساختن فرد در تفكر منطقي و سازنده است تا بتواند با حل مسائل زندگي و سازمان دادن تجارب گذشته، در امور زندگي موفق شود. تفكر شامل هر نوع فعاليت ذهني است كه به تدوين يا حل يك مسئله، تصميم گيري يا فهم مطلب كمك كند. در واقع اين يك فعاليت آگاهانه است؛ اما تأثير فرآيند هاي ناآگاهانه بر آن را هم نبايد ناديده گرفت. تفكر در يك زمينة اجتماعي و با واسطه گري ديگران، صورت مي گيرد و از فرهنگ و محيط تأثير پذيرفته و شكل مي گيرد. سبك هاي تفكر در افراد از اهميت ويژه اي برخوردار است، ولي متأسفانه به دليل ناشناخته ماندن و ناآگاهي از مفهوم سبك هاي تفكر، بسيار كم ، مورد توجه قرار گرفته است و بيش تر به عملكرد افراد اهميت داده شده است. با توجه به اين كه سبك هاي تفكر با شيوه هاي ترجيحي فكر كردن در افراد متفاوت است، طبيعتاً عملكرد ها و توانايي هاي هر فرد نيز با توجه به سبك هاي ترجيحي خود متفاوت خواهد بود؛ بنابراين شناختن مفهوم سبك هاي تفكر به افراد و درك ارتباط بين آن سبك ها با توانايي ها از اهميتي ويژه برخوردار خواهد بود