بررسي فرديت در داستان ماهان هفت‌پيكر نظامي از ديدگاه نظريه كهن‌الگوي يونگ

هفت‌پيكر نظامي اثري رمزي و نمادين، كه درون‌مايه‌ي اصلي آن مراحل عروج و تكاملِ روحاني قهرمان داستان است. بهرام گور براي هر شاهزاده گنبدي با هفت‌رنگ خاص مي‌سازد كه خود حكايت از هفت‌آسمان دارد. او هرروز هفته، با يكي از شاهدخت‌ها در گنبـدي به سر مي‌برد و از زبان آن‌ها داستان‌هاي غريبـي مي‌شنود. شاه در روز چهارشنبه به گنبد پيروزه‌اي كه صاحب آن شاهزاده‌اي آذرگون نام و فرزند پادشاه مغرب است، مي‌رود. شاهدخت داستاني از ماهان مصري تعريف مي‌كند كه بيانگر سير عرفاني و درك فرديتِ ماهان است . فرديت از ديد يونگ برقراري تعادل بين كهن‌الگوهاي اصلي يعني پرسونا ، سايه ، آنيما /آنيموس و خود در مسير سير سلوك است. اين پژوهش كه با استفاده از روش كتابخانه‌اي و توصيفي تحليلي به نگارش درآمده، در جهت پاسخ‌دهي به اين پرسش است كه آيا نظامي‌توانسته اين سير عرفاني و رسيدن به فرديت را در اشعار غنائي و عرفاني داستان ماهان بيان نمايد؟ نتايج پژوهش بيانگر آن است كه نظامي به‌خوبي از عهده نبين سير و سلوك عرفاني و رسيدن ماهان به فرديت برآمده و به زيبايي به ضعف و قوت انسان در اين مسير پرهياهو دهشتناك و درعين‌حال لذت‌بخش پرداخته است. همچنين داستان به‌گونه‌اي تنظيم‌شده كه مي‌توان تحليل روان‌شناختي يونگ از كهن‌الگوها را پيگير و تفسير و تحليل كرد.