انواع تلميح در غزليات مجذوب تبريزي

مجذوب تبريزي يكي از شاعران تواناي قرن يازدهم هجري است. او در سرودن انواع شعر(غزل، قصيده، ترجيع بند، رباعي و...) طبع خود را آزموده است. زبان شعر مجذوب تبريزي ساده و روان و برگرفته از زبان رايج و مرسوم عصر خويش است. در پژوهش حاضر، سعي شده است تا با روشي توصيفي تحليلي به بررسي انواع تلميح در غزليات مجذوب تبريزي پرداخته شود. مجذوب تبريزي در غزليات خود بيشتر از بديع معنوي سود جسته است. وي در غزليات خود آرايه ي تلميح را فراوان به كار برده است. تلميح يكي از شگردهاي ادبي است كه به سبب انعكاس موجز رويدادهاي ادبي و غير ادبي در گستره ي شعر و نثر، آن را به آرايه اي پركاربرد بدل كرده است. بررسي ها نشان مي دهد كه مجذوب تبريزي از انواع تلميحات قرآني، اساطيري، تاريخي و ادبي سود جسته است كه در اين ميان از تلميحات قرآني با بسامد بالايي استفاده كرده است. كاربرد نسبتاً وسيع انواع تلميحات در غزليات مجذوب تبريزي از يك سو نشان دهنده وسعت آگاهي و اشراف كامل وي بر علوم و فنون مختلف زمان حال و گذشته بوده و از سوي ديگر نقش مهم و مؤثري را در خيال انگيزتر كردن و همچنين غني تر ساختن تصاوير شعري آن ايفا كرده است.