بررسي تطبيقي شعر آييني با تكيه بر ديوان اشعار حبيب الله چايچيان و عبدالحسين رحمتي

شعر ديني و ادبيات آييني ايران، از اعتقادات و باورهاي ديني و آرمان‌هاي مذهبي مردم است. شعر آييني به ‌گونه‌اي از شعر متعهدانه گفته مي‌شود كه از جهت معنايي و محتوايي صبغه‌ي كلام ديني دارد و از آموزه‌هاي وحياني، فرهنگ عترت و ولايت و تاريخ اسلام سرچشمه مي‌گيرد. مناسبت‌هاي مذهبي، ستايش چهره‌هاي ديني، توجه به مقوله‌هاي قدسي و ملكوتي و تزكيه و تهذيب نفس انساني، در هسته‌ي مركزي شعر مذهبي قرار دارد. از جمله شاعران شعر آييني مي‌توان حبيب‌الله چايچيان و عبدالحسين رحمتي را نام برد. اين دو شاعر براي تبيين ارزش‌ها و افكار آييني، هنر و زبان ادبي را به خدمت گرفته‌اند و از شيوه‌هاي بيان و فرم‌هاي زيبا و متنوع بهره برده‌اند، در اين پژوهش از روش كتابخانه‌اي و از شيوه توصيفي- تحليلي استفاده شده است. و برآنيم به تحليل و بررسي مضامين آييني در اشعار حبيب‌الله چايچيان و اشعار عبدالحسين رحمتي و شباهت‌ها و تفاوت‌هايي آن‌ها در شعر آييني بپردازيم. محوري‌ترين موضوعات و اصالت‌هاي فكري عبدالحسين رحمتي در زمينه‌ي ادبيات پايداري، اجتماعي، عاشقانه و ترانه است. موضوع عمده آثار ايشان ظلم ستيزي و استبداد ستيزي است. درباره‌ي اشعار حبيب‌الله چايچيان مي‌توان گفت: بيشتر سروده‌هاي او، مدح و مرثيه اهل بيت(ع) است. خود او به تأثيرپذيري از انديشه‌هاي علامه اميني و عسكري اشاره كرده است. نتايج به دست آمده از بررسي شعر اين شاعران نشان مي‌دهد كه شعر آييني سهم قابل توجهي از مضمون و محتواي شعر اين دو شاعر را به خود اختصاص داده و اين دو شاعر ضمن نشان دادن وفاداري خود به محتواي آييني، توانمندي‌هاي هنري و بلاغي خود را در پرورش اين نوع از شعر به كار بسته اند.