اكوفيزيولوژي گياهان هالوفيت راهكاري براي گزينش گياهان زارعي آينده

روند شور شدن منابع آب و خاك موجب گرديده است كه بسياري از منابع پايه موجود از چرخه توليد گياهان زراعي خارج گردند و روند اصلاح مقاومت به شوري گياهان زراعي به دليل پيچيده بودن و چند ژني بودن تحمل به تنش شوري موفقيت آميز نبوده است. در حال حاضر اهلي سازي گياهان هالوفيت راهكار مناسبي جهت بهره ­برداري از منابع آب و خاك شور مي­باشد. در ايران 365 گونه گياه هالوفيت گزارش شده است كه در خانواده­هاي و در اقليم­هاي مختلفي پراكنده شده است. اين گونه­ها داراي راهكارهاي مختلفي جهت مديريت نمك در اندامهاي خود مي­باشند. نحوه مديريت نمك در اين گياهان نشان­دهنده ميزان تحمل به تنش شوري، درصد خاكستر موجود در اندام­هاي هوايي و ميزان تحمل به تنش شوري در مرحله جوانه ­زني است. گونه ­هايي كه تجمع دهنده نمك هستند و يا داراي غده­ها و كيسه­هاي نمكي موثر (خروج بيشتر از 80 درصد نمك جذب شده) در خروج نمك مي­باشند قادرند در شوري­هاي dS/m35-15 عملكرد اقتصادي توليد كنند اين گونه ­ها داراي درصد خاكستر بيشتر و درصد ماده خشك كمتري و معمولا در مرحله جوانه­ زني تحمل بيشتري به نمك نسبت به گونه­ هايي دارند كه ممانعت كننده از ورود نمك به اندام­هاي هوايي مي­باشند. در حالي كه گراس­ها كه مديريت جلوگيري از ورود نمك دارند تحمل به تنش شوري كمتري داشته و در محدوده شوري dS/m 15-10 اميد بخش مي­باشند و تعدادي از گونه­ها خانواده پوآسه كه داراي كيسه­هاي نمكي مي­باشند تحمل به تنش شوري بيشتري دارند. معمولا گراس­ها داراي خاكستر كمتر و قدرت جوانه­ زني كمتري نسبت به گونه ­هاي تجمع دهنده نمك مي­باشند.